Brenda Howard

Biografie

Auteur: Chris Lisa Liefting

Opgroeien in de 60’s

Brenda, biseksueel, eigenzinnig en slim, werd geboren op 24 december 1946 in de buurt The Bronx in New York. Het joodse gezin waarin ze wordt geboren verhuist na haar geboorte naar een andere buurt nabij New York, Queens, en ook als volwassene blijft Brenda haar hele leven in deze stad wonen. Brenda groeit op in de jaren 50 en 60, vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog, terwijl de eerste Amerikaanse troepen in 1955 naar Vietnam worden gestuurd om zich te mengen in de strijd tussen koloniale overheersers die daar al meer dan een decennium woedt. Een strijd die wij vandaag de dag kennen als een van de meest bloedige en zinloze oorlogen uit de geschiedenis.

Als een van de meest multiculturele en bruisendste steden ter wereld is New York een van de plekken waar de protesten tegen de Vietnamoorlog de meest heftige vorm aannemen. Het ontstaan van de hippiecultuur en anti-oorlogssentimenten versterken elkaar en trekken jonge, protestgrage mensen naar de stad. Brenda behaalt haar middelbareschooldiploma in 1964 en zet haar eerste stappen als activist tijdens de hoogtijdagen van deze roerige periode. Wanneer zij verhuist naar een stadscommune van dienstweigeraars en anti-oorlogactivisten, komt Brenda erachter dat ze absoluut niet past binnen de sterk patriarchale hiërarchie van deze beweging, die van vrouwen verwacht dat zij vooral de rol van volgeling innemen. Brenda, als geboren leider met een onstuitbare persoonlijkheid en briljant talent voor organiseren, vindt in eerste instantie haar toevlucht in de feministische beweging. Hier leert ze steeds meer mensen kennen uit de lhbtq+-gemeenschap en sluit vriendschappen met anderen die zich in de samenleving niet gezien, gerespecteerd of veilig kunnen voelen.

Stonewall & de eerste Pride

In 1969 vindt een van de bekendste historische gebeurtenissen in de geschiedenis van de queer gemeenschap plaats: de Stonewall-rellen. Op de avond van 28 juni loopt een politie-inval op de Stonewall Inn aan Christopher Street, een van de weinige kroegen waar lhbtq+ mensen welkom zijn, uit op een opstand waarbij leden van de queer gemeenschap terugvechten en uiteindelijk met duizenden protesteren tegen de onderdrukking en discriminatie waaronder zij dagelijks lijden.

Howard zei tijdens een toespraak, ‘Bi, poly, switch, ik ben niet hebzuchtig, ik weet wat ik wil.’ Op foto’s zien we Brenda in T-shirts of leren korsetten, met een vrolijke, uitdagende blik lijkt ze inderdaad zeker te zijn van wat ze wil. En van waar ze voor vecht. Hoewel ze zelf niet aanwezig is bij de Stonewall-rellen, is Brenda een van de vier hoofdorganisatoren van de Christopher Street Liberation Day Marches, herdenkingsevenementen ter ere van de gebeurtenissen bij Stonewall en – na die eerste opstand – de eerste publieke protestacties voor de rechten van de lhbtq+ gemeenschap in de VS.

Bovendien is het Brenda’s idee om naast de optocht ook een reeks evenementen, zoals lezingen en workshops, rondom “Pride Day” (28 juni) te organiseren en er een meerdaags evenement van te maken. Hoewel Pride in de kern een protestactie is (gelijke rechten en behandeling zijn nog steeds niet de norm voor leden van de queer gemeenschap), is “vieren” in deze context het juiste woord. Howard heeft, samen met activisten Robert A. Martin en L. Craig Schoonmaker, het woord “Pride” specifiek gekozen om deze festiviteiten aan te duiden. Als tegenhanger van de schaamte waar lhbtq+ mensen toe worden gedwongen door de manier waarop zij worden behandeld, is trots (Nederlands voor “Pride”) op het zijn van wie je bent het enige goede antwoord.

Post-Stonewall acties

Hoewel Brenda in 1978 haar verplegersdiploma haalt aan Borough of Manhattan Community College, blijft activisme haar diepste passie en levenslange carrière. Ze is een van de eerste leden van de Gay Liberation Front, een samenvoeging van kleinere groepen, en voorzitter van de Gay Activist Alliance. Sinds de Stonewall-rellen is er meer zichtbaarheid voor de queer gemeenschap, doordat protestacties en andere gebeurtenissen eindelijk door de media worden vastgelegd en verspreid.

Hierdoor wordt ook de veelzijdigheid van de lhbtq+ gemeenschap duidelijker dan ooit. Verschillende groepen binnen de community hebben verschillende belangen, en het samenbrengen van die belangen is een bijna onmogelijke taak die Brenda desalniettemin haar hele leven onvermoeibaar blijft nastreven. Volgens Larry Nelson, Brenda’s partner in de laatste jaren van haar leven, stond Brenda altijd klaar als iemand iets nodig had voor het organiseren van een protest of actie voor sociale rechtvaardigheid. In haar overlijdensbericht omschrijft hij haar als  een “onbeschaamde activist (…) een workaholic voor de beweging.” In 1993 lobbied Brenda om de dan internationaal bekende March on Washington for Lesbian and Gay Equal Rights te veranderen in Lesbian, Gay and Bi Equal Rights.

Brenda wordt tijdens haar activisme meerdere keren gearresteerd, onder andere in 1991 tijdens een protest tegen het ontslag van een lesbisch medewerker van het Openbaar Ministerie in Georgia. Terwijl Brenda werd vastgehouden, las ze samen met medeprotester Marla Stevens zwoele liefdesromannetjes voor aan de andere vrouwen. Vanwege de onrust die zij veroorzaakten, werden ze zo snel mogelijk weer vrijgelaten. 

Activist voor het leven

Op 28 juni 2005 overlijdt Brenda aan darmkanker. Precies 36 jaar na de Stonewall-rellen en op de dag van de Pride-optocht. Brenda draagt tijdens haar leven bij aan een duizelingwekkend aantal sociale gerechtigheidsdoelen, zoals de rechten van vrouwen, de queer gemeenschap, mensen van kleur, mensen die leven met hiv/aids, nationale rechten op gezondheidszorg en nog veel meer. Maar bovenal was ze onvermoeibaar in haar strijd voor de zichtbaarheid en erkenning van biseksuele mensen, een groep die vaak niet wordt geaccepteerd door de hetero- of homogemeenschap. De organisatie PFLAG (Parents and Friends of Lesbians and Gays) heeft in het jaar van haar overlijden de Brenda Howard Award in het leven geroepen, een onderscheiding voor voorvechters van de bi-gemeenschap.