Georgina Beyer

Biografie

Author: Dewi Vrenegoor
Trigger warning: Deze tekst bespreekt transfobie, suïcide en seksueel en gender gerelateerd geweld.

Georgina Beyer wordt geboren op 17 september 1957 in Wellington, Nieuw Zeeland, Aotearoa. Haar wortels zijn zowel Europees als Māori. Al op jonge leeftijd voelt ze dat ze als meisje en later als vrouw door het leven wil gaan, maar haar omgeving begrijpt dit niet. Van jongs af aan wordt ze hierom gepest en mishandeld.

Ze heeft een turbulente jeugd met twee ouders die hun eigen problemen hebben en niet voor haar kunnen zorgen. Als kind wordt zij een tijd ondergebracht bij het Leger des Heils en bij haar grootouders, totdat ze op haar zevende met haar moeder en haar nieuwe vriend herenigd wordt. Deze relatie houdt geen stand en opnieuw wordt Georgina weggestuurd. Deze keer naar een kostschool voor jongens. Met niemand die er écht voor haar is, voelt ze zich in de steek gelaten. Ze ziet het leven niet meer zitten, en probeert er een einde aan te maken.

Haar eigen weg in

Op haar zestiende gaat het roer om. Ze stopt met school en verhuist naar Australië om het heft in eigen handen te nemen. Ze neemt de naam Georgina aan. Aangewezen op zichzelf voorziet ze in haar inkomen met sekswerk en gaat ze daarnaast als dragqueen aan de slag. Haar kameraadschap met andere dragqueens en sekswerkers houden haar als jongvolwassenen overeind; ze zijn op elkaar aangewezen.

Door de uitdagingen in haar leven ontwikkelt ze een direct soort humor. Gewapend met zelfspot en een scherp oog voor de absurditeit en scheefheid van maatschappelijke misstanden, weet ze de vinger op de zere plek te leggen. Als ze eind jaren ’70 in Sydney slachtoffer wordt van een groepsverkrachting besluit ze niet naar de politie te stappen. In een interview met tijdschrift ‘The Spin Off’ zei ze daarover: Alsof de wet mij, een Māori, transgender prostituee, zou beschermen. Yeah, right.”

Haar doorzettingsvermogen helpt haar om nog voor haar dertigste, in 1984, haar transitie te realiseren. Het laat haar compleet voelen, maar ze voelt weinig perspectief voor zichzelf in Australië. Haar boosheid over het feit dat ze als Māori en transgender vrouw nergens terecht kan, motiveert haar later om de politiek in te gaan.

Georgina steelt de show

Terug in Nieuw Zeeland blijft ze in de sekswerkindustrie werkzaam, tegelijkertijd zet ze stappen in de entertainment business. Ze werkt als zangeres en dragqueen in het nachtleven van Wellington. Tijdens haar middelbare schooltijd ontdekte ze dat ze veel plezier kon halen uit acteren en meldt zich aan voor een casting. Ze blijkt er gevoel voor te hebben. Ze krijgt een hoofdrol in de film Jewel’s Darl en ontvangt hier een nominatie voor beste vrouwelijke acteur van de Guild of Film and Television Arts (GOFTA).

Het persoonlijke wordt politiek

In haar nieuwe woonplaats, Carterton, gaat ze aan de slag als radiohost en nieuwslezer. Terugkijkend op haar leven tot dan toe, concludeert ze dat niemand zou hoeven door te maken wat zij heeft doorgemaakt. Het wordt haar drijfveer om de politiek in te gaan. Georgina wordt lid van de Labourpartij en wordt al snel verkozen tot burgemeester van Carterton. In 1995 wordt ze de eerste openlijke transgender burgemeester ter wereld en de eerste Māori-burgemeester van het district.  Vier jaar later, in 1999, wordt ze als parlementslid gekozen. Ze is de eerste openlijke transgender parlementariër ter wereld. Met deze mijlpalen wordt Georgina een voorbeeld voor velen.

Tijdens haar inauguratie laat ze dit historische moment niet onbenoemd: “Meneer de Voorzitter, ik kan het niet nalaten om het aantal primeurs in dit parlement te noemen… ja, ik moet het zeggen, denk ik: ik ben de eerste transseksuele persoon in Nieuw-Zeeland die in dit Huis van Afgevaardigden staat. Dit is niet alleen een primeur voor Nieuw-Zeeland, dames en heren, maar ook voor de hele wereld. Dit is een historisch moment. We moeten erkennen dat ons land op zoveel gebieden vooroploopt. We zijn vooropgelopen met het stemrecht voor vrouwen. We hebben in het verleden het voortouw genomen, en ik hoop dat we dat in de toekomst opnieuw zullen doen op het gebied van sociaal beleid en zeker op het gebied van mensenrechten.”

In het parlement zet Beyer het persoonlijke om in het politieke. Ze gaat staan voor lhbtqia+-personen, sekswerkers en de Māori-gemeenschap. Zo zet ze zich in voor de Māori Language Act 2003, ter promotie en het behoud van te reo Māori (de Māori-taal). Consequent pleit ze voor het gebruik van deze taal door de overheid en openbare instellingen. Haar inzet voor de Māori-emancipatie was diepgeworteld in haar eigen identiteit en de erkenning dat de Māori-cultuur en taal een fundamenteel onderdeel zijn van de Nieuw-Zeelandse samenleving.

Ze is recht door zee en met haar kenmerkende humor lukt het haar taboes en barrières te doorbreken. Tijdens het debat over de legalisering van prostitutie in 2003 wendde ze zich tot de voorzitter en begon haar speech met: “[I]k ga ervan uit dat ik de enige persoon ben in deze ruimte die ooit in de seksindustrie heeft gewerkt.” Met haar persoonlijke benadering haalt ze drie conservatieve parlementsleden over om vóór te stemmen, waardoor de wet wordt aangenomen.

Een innerlijke tweestrijd

In 2004 ontstaat er een onmogelijk politiek speelveld dat Georgina in haar hele zijn raakt. Er ligt een wetsvoorstel voor om het eigenaarschap van de kust onder officieel eigenaarschap van de Nieuw-Zeelandse overheid te brengen. Dit zodat er naar olie geboord zou kunnen worden. Die kust en de zeebodem worden door Māori gemeenschappen geclaimd op basis van historische overleveringen en afspraken. Georgina spreekt zich, anders dan haar partijgenoten in eerste instantie fel uit tegen dit wetsvoorstel. Op het laatste moment schaart ze zich toch achter haar partij en stemt voor. Iets waar ze later spijt van krijgt.

Het lijkt een keerpunt in haar politieke carrière. Het vuur dooft en ze stapt na haar termijn op uit de politiek. Ze wil niet meer hoeven kiezen tussen haar afkomst en haar politieke kleur. Haar zichtbaarheid als trans vrouw maakt haar tot een rolmodel, maar zet haar ook in de vuurlinie van impertinente vragen, die haar professionele kunnen  overschaduwen. Dit frustreerde haar en ook dat liet ze niet onbenoemd.

Jezelf zijn loont

Tijdens haar afscheidsspeech in het parlement in 2007 zei ze: “Voor alle mensen die geïnspireerd zijn door mijn aanwezigheid in het Parlement, ik ben dankbaar voor dat compliment… Ik kan niet om meer dan dat vragen, en wat mijn toekomst dan ook inhoud, dit was het grootste moment van mijn leven. Bedankt.”

De jaren na haar politieke carrière brengen haar financiële uitdagingen en gezondheidsproblemen. Van nierproblemen en eindeloze dialyses komt ze in 2017 in aanmerking voor een niertransplantatie. In 2023 overlijdt ze, omringd door geliefden en volgens haar goede vriend tot het laatste moment grappend en met een twinkeling in haar ogen.

Na haar overlijden wordt Georgina Beyer in woord en daad geëerd met berichten van politici en vrienden en een straatnaam. Ze wordt herinnerd om haar veerkracht, haar humor, haar ruimhartigheid en haar onuitputtelijke inzet voor mensenrechten en maatschappelijke verandering. Ze stopte nergens onder stoelen of banken wie ze was. Haar eerlijkheid en openheid brachten haar respect en inspireerden anderen.