Inge Intven

Biografie

Auteur: Marieke Tiemessen met dank aan Inge Intven en NNID, expertisecentrum seksediversiteit

Inge Intven groeide op in de jaren zeventig in Noord-Brabant, een tijd waarin verwacht wordt dat je je aanpast naar de norm. Mocht je hier niet aan kunnen voldoen, dan was je enige optie om je te verbergen. Een herkenbare ervaring voor veel intersekse personen. Intersekse verwijst naar geboren worden in een lichaam dat niet voldoet aan het beeld wat de maatschappij heeft van een man of vrouw, en was totaal onbekend. In de politiek, het onderwijs en zelfs in de zorg werd intersekse onzichtbaar gemaakt. Dossiers werden achtergehouden en artsen legden geheimhouding op aan intersekse kinderen en hun ouders. Het idee was dat dit geheimhoudingsprotocol intersekse kinderen zou beschermen van gevoelens van ‘anders’ zijn. Integendeel, voor Inge en vele anderen had het juist schadelijke gevolgen voor hun welzijn.

Kennis en community

Na haar middelbare school vertrekt Inge naar Nijmegen om te studeren. In één van haar studieboeken herkent ze de naam van haar diagnose met daarbij afbeeldingen van personen met zwarte balkjes over de ogen. Onverwachts wordt ze geconfronteerd met een medisch beeld van zichzelf, een aangrijpende start van haar studie. Toch was intersekse zelfs onder haar medestudenten en docenten nog veelal onbekend, laat staan in de rest van haar omgeving. Het ontmoeten van andere intersekse personen was een onmogelijke opgave.

Halverwege de jaren negentig verandert dit wanneer het internet zijn intrede doet. Online ontmoet ze een groep intersekse personen in het buitenland, waaronder ook een Nederlander. Samen vertrekken ze naar Engeland, waar Inge voor het eerst anderen ontmoet die dezelfde ervaringen delen. Voor het eerst vindt ze de herkenning waar ze nauwelijks van had durven dromen.

Bij terugkomst groeit het idee dat Nederland een plek nodig heeft waar intersekse personen elkaar kunnen ontmoeten. Het werd tijd dat de geheimhouding waar Inge mee opgroeide werd doorbroken. Samen sloten ze zich aan bij een op dat moment startend initiatief van een moeder die met steun van het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam gelijke plannen had. Ze richtten ze de patiëntenvereniging AISNederland (sinds 2013 DSDNederland) op voor personen met diagnoses die onder de intersekse-paraplu vallen. Via deze vereniging weet Inge diverse (internationale) connecties op te bouwen waar ze ook in haar verdere activisme nog veel baat bij heeft.

De strijd tegen het geheimhoudingsadvies

Inge zette zich langdurig in voor het afschaffen van het geheimhoudingsadvies. Ze schreef het ministerie een brief dat de Wet geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO) geen geheimhoudingsverplichting mocht bevatten. Hierop werd koud gereageerd: het was de verantwoordelijkheid van de arts. Ondanks tegenslagen als deze hield ze stug vol. Er moest een einde komen aan de schade die de opgelegde geheimhouding aanrichtte. Bovendien schuurde het onrecht van het verbergen van essentiële informatie aan degene die daar het meeste recht op heeft. Hoewel er nu geen geheimhoudingsplicht meer is, krijgen veel intersekse personen wel nog een geheimhoudingsadvies. Voor het teweeg brengen van structurele verandering is een lange adem nodig.

Institutionalisering van de strijd

De moeilijkheden die veel intersekse personen ondervinden spelen zich niet alleen af binnen de medische wereld, weet Inge. Ze zijn een kwestie van mensenrechten. Rond 2013 doen zich internationaal verschillende belangrijke ontwikkelingen voor op het gebied van intersekse-emancipatie. Via de patiëntenvereniging had ze Miriam van der Have ontmoet. Beiden zien de noodzaak om in te haken op het momentum dat internationaal plaatsvond. Een onmisbare kans voor intersekse personen om zelf autonomie terug te krijgen. Samen richten ze NNID op, waar Inge plaats neemt in het bestuur. Het was iets wat gedaan moest worden, een andere keuze was er niet.

NNID is een expertisecentrum voor seksediversiteit en focust zich op de demedicalisering van intersekse vanuit een mensenrechtenperspectief. De organisatie begon internationaal georiënteerd waarbij ze samenwerkte met onder andere ILGA Europe, ILGA World en OII Europe. Met de groeiende intersekse beweging waren de contacten op internationale bijeenkomsten via deze organisaties van groot belang. Inge ondersteunde NNID om via belangrijke gremia als de Verenigde Naties en de Raad van Europa de noodzaak voor veranderingen op de agenda te krijgen. Op deze internationale stappen is ze trots. Daarbij kijkt ze positief naar hoe NNID zich zowel nationaal als internationaal nog steeds hard maakt voor intersekse rechten.

Het politieke blijft persoonlijk

Inge ging de strijd aan eerst voor zichzelf, maar later ook voor anderen. Tegenslagen kwamen soms hard aan wanneer je je inzet voor iets wat zo dichtbij jezelf komt. Haar standvastigheid is daarom des te meer bewonderenswaardig. Toch laat de geheimhouding haar sporen na in de vorm van bescheidenheid. Die voorzichtigheid zit nog in haar systeem gegrafeerd en is moeilijk af te leren.

Je zult Inge daarom niet snel in de schijnwerpers zien staan, maar op de achtergrond is ze blijvend aanwezig. Momenteel houdt ze NNID scherp als voorzitter van de Raad van Toezicht. De strijd voor intersekse rechten is nog niet voorbij. Anno 2026 is intersekse nog niet zichtbaar genoeg en vinden er ook in Nederland nog steeds mensenrechtenschendingen plaats bij intersekse kinderen. Zij ondergaan niet-noodzakelijke medische behandelingen zonder hun toestemming. Het maatschappelijke idee over hoe lichamen eruit moeten zien draagt bij aan de uitvoering van deze behandelingen en de onzichtbaarheid van intersekse in de maatschappij.

Inge droomt van een wereld waarin iedereen zichzelf kan zijn en geaccepteerd wordt zoals die is. Een wereld waar lichamelijke integriteit beschermd wordt en iedereen eigen keuzes kan en mag maken. Haar advies aan de activisten van nu is: sta open voor elkaar en erken verschillen.